ସେବା, ସହଯୋଗ ଓ ସମର୍ପଣ—ସୁସ୍ଥ ଓ ସମୃଦ୍ଧ ସମାଜ ଗଠନର ମୂଳମନ୍ତ୍ର,,,,
(ସାମ୍ବାଦିକ ସୁଶାନ୍ତ ପଣ୍ଡା)
ମଣିଷ କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ। ଅନ୍ୟର ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଇବା, ଦୁଃଖରେ ସାଥୀ ହେବା ଓ ସମାଜର କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ନିଜର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଅବଦାନ ରଖିବା ହିଁ ମାନବ ଜୀବନର ପ୍ରକୃତ ସାର୍ଥକତା। ଯେଉଁ ମଣିଷ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥର ସୀମାକୁ ଟପି ସମାଜ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବା ଶିଖେ, ସେହି ମଣିଷ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥରେ ମହାନ। ସେଥିପାଇଁ କୁହାଯାଏ ସେବା, ସହଯୋଗ ଓ ସମର୍ପଣ କେବଳ ତିନୋଟି ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ, ଏକ ଆଦର୍ଶ ଜୀବନ ଦର୍ଶନ। ଆଜିର ସମାଜ ବିଜ୍ଞାନ ଓ ପ୍ରଯୁକ୍ତିରେ ଅଗ୍ରସର ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମାନବିକତାର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନର ସମ୍ମୁଖୀନ। ସମ୍ପର୍କରେ ଦୂରତା ବଢ଼ୁଛି, ସ୍ୱାର୍ଥପରତା ସହଯୋଗର ସ୍ଥାନ ନେଉଛି, ଆତ୍ମକେନ୍ଦ୍ରିକତା ସାମାଜିକ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧକୁ ଦୁର୍ବଳ କରୁଛି। ଏପରି ସମୟରେ ସମାଜକୁ ପୁଣିଥରେ ମାନବିକତାର ପଥରେ ଫେରାଇ ଆଣିବାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ସେବାର ଭାବନା। ସେବା କେବେ ବି ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ। ଗୋଟିଏ ସ୍ନେହଭରା କଥା, ଅସହାୟଙ୍କ ପ୍ରତି ସହାନୁଭୂତି, ରକ୍ତଦାନ, ବୃକ୍ଷରୋପଣ, ଦରିଦ୍ର ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୁସ୍ତକ ଦେବା, ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା କିମ୍ବା ବିପଦ ସମୟରେ ଆଗେଇ ଆସିବା ଏସବୁ ହେଉଛି ସମାଜ ସେବାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ। ଯେଉଁଠାରେ ସେବା ଅଛି, ସେଠାରେ ମାନବିକତା ଅଛି; ଯେଉଁଠାରେ ମାନବିକତା ଅଛି, ସେଠାରେ ସମାଜର ଉନ୍ନତି ନିଶ୍ଚିତ। ସହଯୋଗ ହେଉଛି ସଭ୍ୟତାର ମୂଳ ଆଧାର ପରିବାରଠାରୁ ରାଷ୍ଟ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଫଳତାର ପଛରେ ରହିଛି ସମ୍ମିଳିତ ପ୍ରୟାସ। ଏକାକୀ ମଣିଷ ବହୁତ କିଛି କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ସେ ଇତିହାସ ରଚନା କରିପାରେ। ତେଣୁ ସମାଜରେ ଜାତି, ଧର୍ମ, ବର୍ଣ୍ଣ କିମ୍ବା ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତିର ଭେଦଭାବକୁ ପଛରେ ଛାଡ଼ି ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ସହଯୋଗର ମନୋଭାବ ଗଢ଼ି ତୋଳିବା ଆଜିର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଆବଶ୍ୟକତା। ସମର୍ପଣ ହେଉଛି ସେବାର ଆତ୍ମା। କୌଣସି ସମ୍ମାନ, ପ୍ରଚାର କିମ୍ବା ପୁରସ୍କାରର ଆଶା ନରଖି ଯେଉଁମାନେ ନିରବରେ ସମାଜ ପାଇଁ କାମ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ସମାଜ ନିର୍ମାତା। ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଏପରି ଅନେକ ଶିକ୍ଷକ, ଡାକ୍ତର, ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀ, କୃଷକ ଓ ସାଧାରଣ ନାଗରିକ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ନିଷ୍ଠା ସମାଜକୁ ନିରବରେ ଆଗକୁ ନେଉଛି। ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା। ଆଜି ଆମ ସମାଜ ନିଶାସକ୍ତି, ପରିବେଶ ପ୍ରଦୂଷଣ, ନୈତିକ ଅବକ୍ଷୟ, ହିଂସା ଓ ସାମାଜିକ ଅସମାନତା ଭଳି ଅନେକ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜର ସମ୍ମୁଖୀନ। ଏହାର ସମାଧାନ କେବଳ ଆଇନ କିମ୍ବା ସରକାରୀ ଯୋଜନାରେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାଗରିକ ନିଜର ସାମାଜିକ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିବେ ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରକୃତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିବ ନାହିଁ ବିଶେଷକରି ଯୁବପିଢ଼ି ଆଜି ସମାଜ ପରିବର୍ତ୍ତନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି। ସେମାନେ ଯଦି ସମୟର କିଛି ଅଂଶ ସମାଜ ସେବା, ରକ୍ତଦାନ, ବୃକ୍ଷରୋପଣ, ନିଶାମୁକ୍ତି ସଚେତନତା, ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଅଭିଯାନ ଓ ଶିକ୍ଷା ସେବାରେ ନିୟୋଜିତ କରନ୍ତି, ତେବେ ଆସନ୍ତା ପିଢ଼ି ପାଇଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆଦର୍ଶ ସମାଜ ଗଢ଼ି ତୋଳିବା ସମ୍ଭବ ହେବ।ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆଜିଠାରୁ ଏକ ସଂକଳ୍ପ ନେବା ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ସମାଜ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚିବା। ସେବାକୁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ସହଯୋଗକୁ ସଂସ୍କାର ଓ ସମର୍ପଣକୁ ଜୀବନର ମୂଳମନ୍ତ୍ର କରିବା। କାରଣ, ଜଣେ ମଣିଷର ପରିଚୟ ତାଙ୍କ ଧନ କିମ୍ବା ପଦବୀରେ ନୁହେଁ; ସମାଜ ପାଇଁ ସେ କରିଥିବା ସେବାରେ ଅମର ହୋଇ ରହିଥାଏ।ସେବାରେ ରହିଛି ସନ୍ତୋଷ, ସହଯୋଗରେ ରହିଛି ଶକ୍ତି ଓ ସମର୍ପଣରେ ରହିଛି ସମାଜର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭବିଷ୍ୟତ। ଏହି ତିନୋଟି ଆଦର୍ଶକୁ ଆପଣାଇବା ହିଁ ଏକ ସୁସ୍ଥ, ସମୃଦ୍ଧ ଓ ସଭ୍ୟ ସମାଜ ଗଠନର ପ୍ରକୃତ ପଥ।
